چرا از نقد می ترسیم؟
شاید برای شما هم اتفاق افتاده که درباره چیزی، یا کسی نقدی و نظری دوستانه داشته باشی( یا به قول خودمان نقد سازنده) اما با عکس العمل‌های غیر منتظره، عجولانه، عصبی و گاه توهین آمیز طرف مقابل مواجه می‌شوی( که نمونه‌های زیادی از این موضوع و در تالارهای گفتگو و وبلاگها خصوصا سایتهایی که عنوان علمی رو یدک می‌کشن شاهدیم) و به جای گفتگوی سازنده و بحث و تبادل نظر علمی و پرسش از چرایی این طرز فکر ( که چرا خلاف دیدگاه دلخواه ما یا نظر رسمی و مشهور است؟) و احیانا بیرون آوردن منتقد از اشتباه، او را به باد ناسزا و تمسخر و تحقیر و توهین می‌گیرند؟
به نظر شما چرا بعضی از ما ایرانیها( که البته کم هم نیستند) از انتقاد فراری هستیم و انتقاد و نقد را در هر شکل و نوع آن سرکوب می‌کنیم؟
مگر الگوی ما ائمه معصومین علیهم السلام اسوه‌های صبر و بردباری و متانت و تحمل نیستند؟
سرنوشت منتقد
مگر سیره روش رهرو حقیقی آنان رهبر معظم انقلاب چیزی جز این است؟
چرا فکر می‌کنیم همه باید مثل ما فکر کنند و بیاندیشند؟
اصولا اگر انتقاد و نقد نبود آیا تمدن بشری تا اینجا از اینهمه شکوفایی علمی و صنعتی بر خوردار می‌شد؟(هر چند همه این پیشرفتها ایده آل ما نیست و معایب فراوانی هم دارد)
اشکال کار کجاست؟
نظر شما چیه؟
منتظر دیدگاههای زیبای دوستان هستم!
نظرات کاربران
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید